vrijdag 24 februari 2012

Day 24.. Something from my diary


Lief dag boek... Nee zo begin ik nooit! Als ik al iets schrijf wat in een dagboek zou kunnen komen te staan staat het op Writing in the Moonlight, mijn persoonlijke blog..

Vandaag zou daar kunnen staan..
Het gevoel om steeds maar te horen dat niemand weet wat er mis is met mij maakt me gek! 

Niet ziek zijn maar wel iets hebben is raar. Van buiten zie je niets. Dan ben ik gewoon Monique.. maar van binnen ga ik langzaam stuk.. Zo veel pijn die er constant is.. Wat jammer is dat je er aan went, of het gaat negeren.. Pijn is er nu eenmaal en daar zou ik mee moeten leren leven volgens de dokter, fysiotherapeut en nog meer artsen waar ik ben geweest..
Zij kunnen niets voor mij doen.. helemaal niets..
De pijn die niet te zien is wordt ook niet begrepen, niet alleen door artsen, collega’s of vrienden, maar ook niet door mezelf.. Maar ik verzin dit toch niet.. ik kies hier toch niet voor..
Nu is de oplossing, afwachten tot er plek is bij de volgende arts. Een wachttijd van twee maanden zit er bijna op.. Deze arts gaat mij geen antwoord geven, maar mij helpen accepteren dat het zo is, zoals het is..
Zo heftig stukje in mijn dag boek niet.. Ik vraag niet om medelijden, of begrip. Maar dit is wat ik in mijn dagboek zou schrijven op een dag als vandaag.. Op mijn persoonlijke blog komt misschien als ik er aan toe ben een stuk over de klachten die ik heb.. of eigenlijk meer wat het met mij doet..
Om nog heel even kort uit te leggen.. ik heb pijn, veel pijn in mijn onderrug en heup gebied, wat mij beperkt in alles wat ik doe. Niets is de aanleiding van dit en geen arts weet wat ze hier mee moeten.. Wat mij ook niet uit maakt ik hoef er geen naam voor alleen een oplossing.. en wat begrip en steun.. Meer dan dat vraag ik niet. In middels heeft de huisarts maar een naar er aan geplakt.. Chronische vermoeidheid en spierpijn.. leuk.. chronisch.. heftig

Binnenkort komt er meer daarover op mijn persoonlijke blog..