zondag 6 mei 2012

Let's get personal #1

Heel lang heb ik hier over nagedacht, wil je dit wel met de wereld delen. Op straat word er al achter me rug om, om mij gelachen en gefluisterd, op mijn werk is het al lastig te accepteren, mijn vrienden begrijpen het wel, maar ook zij weten niet zo goed hoe ze er mee om moeten gaan.. Laat staan dat ik het zelf weet wat ik er mee moet.





 Persoonlijke verhalen lezen is altijd heel heftig, zeker als het om de minder leuke verhalen gaat. Voor mij is deze stap zetten dan ook een sprong, die ik eigenlijk niet maken kan. Maar ik dacht als ik mijn heftige verhaal nou positief bekijk en eens in de zoveel tijd ga kijken wat er nu allemaal wel goed gaat en kan, dat is een onderdeel van het acceptgeringsproces.. na honderden keren dut geschreven te hebben en weer verwijderd..

Let's get personal..

Zomer 2010, dat lijkt al zover weg, maar voor mij begon het daar. Ik heb een harde werker, een door zetter, een perfectionist en ik stel hogen eisen aan alles wat ik doe. Maar langzaam ging er steeds niet mee, ik begon echt flinke pijn in mijn heupen en rug te krijgen tijdens het sporten. Tot ik na 3 maanden niets meer kon, een waterkoker optillen was de druppel. Deze is even voor de duidelijkheid anderhalve kilo.. Ik heb drie maanden thuis gezeten, waarvan ik me weinig kan herinneren.

Artsen negeerde me klachten, haalde hun schouders op en konden niets voor mij doen. En omdat ik zo terug getrokken was, want om hulp vragen doe ik niet, ben ik veel vrienden om me heen kwijt geraakt. Toch vond ik gelukkig mijn wilskracht weer. Ik ging nu samen met mijn vriend in een huis wonen, voor onszelf. Ik groeide weer verder in mijn werk. En zette door zoals ik van mezelf gewend was. Ik negeerde de klachten, werkte weer hard en zocht balans tussen de rust die ik nodig had en al het leuke wat ik weer wilde doen.

Dit hield ik ruim een half jaar vol, tot de vermoeidheid een extreem grote rol ging spelen naast de pijn. Ik sliep ruim tien tot twaalf uur per dag en als het tijd was om op te staan, leek het als of ik maar drie uur slaap had gehad. Opnieuw heb ik onder zoeken gehad.

Gelukkig heb ik geen erge ziekte, geen reuma, geen afwijkingen, sterker nog ik ben kern gezond! Alleen kan ik niet langer dan drie uur werken twee keer in de week.. Ik kan niet uren winkelen, maar noem het nu maar boodschappen doen.

De arts geeft een stempel, ik mag het chronische vermoeidheid en chronische spierpijn noemen. Op dit moment ben ik halve wegen mijn Revalidatie proces, waar een team van fysiotherapeuten en artsen, mij begeleiden in het accepteren, maar vooral met het omgaan van, deze klachten.

Wil ik winkelen, dat mag en dat kan, maar dan zal ik gewoon extra veel terrasjes moeten pakken, Wil ik boodschappen doen, dat mag en dat kan, maar dan zal ik deze samen moeten doen of niet te veel zware spullen halen. De was doen, het huishouden, koken, prima, maar niet allemaal te gelijk en niet op dezelfde dag..


Mijn leven veranderd, het is nu eenmaal zo dat ik niet zo kan leven als de topsportster die ik ooit was, ik heb meer rust nodig, slaap net als mijn oma ook overdag een paar uurtjes en loop als het nodig is net als haar met een wandelstok. Maar ik probeer nu te genieten dat ik toch een gezellige dag gehad hebt als ik een uur heb gewinkeld met me moeder of vriendin, of als ik toch naar die verjaardag ben geweest van die vriend. Dat zal op dit moment nu eenmaal zo zijn. En ik ben blij dat ik dat wel kan, ook al is het maar even.